Kryzys
Bizancjum zaczyna jednak popadać także w okresy trudności i problemów, które będą przede wszystkim spowodowane w dużej mierze podkopaniem systemu term i lekceważącym stosunkiem wojska. Armia była wysoce profesjonalną, składającą się jednak z samych drogich najemników. W momencie kiedy zagrożenie inwazjami mija w okolicach dziesiątego wieku przestaje istnieć potrzeb utrzymywania ogromnych wręcz garnizonów i fortyfikacji, które także są kosztownymi. Ówczesny władca Bazyli drugi pozostawił w chwili śmierci kwitnący skarb, ale zlekceważył kwestię sukcesji po swojej osobie. Żaden z jego następców nie posiadał potem umiejętności w żadnej z najważniejszych dziedzin kierowania państwem co doprowadziło do strasznego kryzysu.