PoczÄ…tki
Wiek trzeci naszej ery to czas kiedy cesarstwo rzymskie dotykać będą liczne kryzysy, między innymi najazdy ludów barbarzyńskich, wojny na własnych terenach oraz podupadanie gospodarki, która targana jest coraz to nowszymi problemami. Rzym stopniowo zaczyna trać status centrum administracyjnego w całym imperium, między innymi z powodu jego coraz większych powierzchni. Kryzys wieku trzeciego ukazuje mankamenty systemu rządów, który ustalony został przez Oktawiana augusta, który miał na celu ułatwienie zarządzania ogromnym cesarstwem. Wprawdzie jego następy wprowadzali liczne zmiany w tymże właśnie systemie, doświadczenie pokazało jednak, że cesarstwu potrzebny jest nowy i o wiele bardziej scentralizowany i jednolity schemat władania i rządzenia. Dioklecjan odpowiedzialny był za stworzenie jednego z nowych systemów administrowania państwem, a mianowicie tak zwanej tetrarchii. Ustanowił on obok siebie drugiego cesarza, który nosił tytuł augusta. Każdy z Augustów dokooptował sobie następnie młodszego współwładcę, który mianowany był tytułem cezara, który miał zarówno dzielić trudy rządów jak i ewentualnie następnie stanowić zastępstwo starszego partnera. Konstantyn I wielki jednak znosi ten sposób rządów i zastępuje je systemem, który opiera się na dynastycznym dziedziczeniu sukcesji. Konstantyn między innymi przenosi siedzibę imperium do Bizancjum, a oprócz tego wprowadza bardzo wiele zmian i reform w organizacji cywilnej jak i religijnej całego cesarstwa, czy też dokładniej mówiąc jego wschodniej części z Konstantynopolem na czele.